Dan moet je dus tegen de beste van de rest spelen. Maar zij zijn natuurlijk niet voor niets de beste van de rest, dus het kan nog best een leuke wedstrijd worden. Aan die verwachting werd zeker voldaan door de gelijkoplopende stand in de eerste set. Noch De Kater, noch Devoko kon het verschil maken. Tegen het einde leek Dames 3 er misschien toch redelijk makkelijk met de winst vandoor te gaan, maar de Denekampers kwamen terug en het werd uiteindelijk een krappe 25-22 winst.

Of de dames nu ineens doorhadden dat ze toch echt zelf wat gas moesten geven, in plaats van het tamme spel van de eerste set door te zetten, of dat Devoko net iets teveel energie was kwijtgeraakt in de eindspurt van de eerste set, feit is dat het initiatief in de tweede set duidelijke bij de thuisploeg lag. Er werd goed geserveerd, voornamelijk behoorlijk in de buurt van de achterlijn, en Devoko kon niet meer in een goed aanvalsritme komen: 25-13. Nadeel was dat aan kater kant niet al teveel gevraagd leek te worden en de tamheid van de eerste set nog wel degelijk latent aanwezig was.

En dat is een slecht begin van de derde set. Een achterstand is zo opgelopen, maar werd meestal ook wel weggewerkt. Dames 3 bleef echter de hele set een beetje achter de tegenstander aanhobbelen en leek de wil om te winnen te ontberen. Op geen enkel moment waren ze in staat zich echt in de set vast te bijten en de nauwkeurigheid terug te krijgen en domweg de set naar zich toe te trekken – zoals ze toch al geregeld hadden gedaan. Het leek er op dat ze niet voldoende uitgedaagd werden – een valkuil waardoor Devoko de terechte winnaar was van de derde set met 25-21.

Om de zaken toch nog even recht te zetten werd de vierde set beter ingezet. Het was toch niet de bedoeling dat er meer dan 4 sets gespeeld zouden gaan worden. Het initiatief lag deze set weer bij De Kater, maar minder overtuigend  dan in de tweede. Tegen het einde van de set kwam Devoko dan ook gevaarlijk opzetten en leek De Kater toch een beetje te gaan wegzakken in eigen fouten. Gelukkig kon het tij tijdig gekeerd worden en werd de set binnengehaald. Een puntje meegegeven aan de tegenstander, zo voelt het enerzijds, maar anderzijds: Devoko heeft meer dan terecht een puntje opgehaald uit Enschede.

De volgende wedstrijd wordt een kraker – althans, het heeft de juiste papieren om een kraker te worden: Donderdag 15 maart 19:00 komt Unisson, naast Lutheria en De Kater een van de ‘top-3′ leden naar Enschede. Dus komt dat zien…!

Wist u dat…

• Wij op het onmogelijke tijdstip van half 7 moesten spelen in de Lutte?
• Het veel kunst en vliegwerk kostte om hier allemaal op tijd te zijn?
• Wij de eerste set heel goed gespeeld hebben?
• Wij u voor de uitslag verwijzen naar de NEVOBO site?
• Er na de wedstrijd door één van de dames een serieuze poging is gedaan om te verdrinken onder de douche?
• Dit gelukkig niet gelukt is?
• Wij ook één teamgenoot hebben die blij is dat we nu geen eerste meer staan?
• Dit omdat ze druk niet aan kon?
• Wij niet bekend zullen maken wie deze vreemde hersenspinsels heeft, maar werken aan therapie voor haar?
• Ze in de Lutte de sleutelbeheerder van de kantine kwijt zijn?
• Wij dus opzoek moesten naar een andere plek voor bier en bitterballen?
• Wij bij onze zoektocht 2 keer de sporthal en 3 keer de kerk gezien hebben?
• Het de eerste 2 keer niet de kerk was?
• Wij wel ontdekt hebben dat je één van onze teamgenoten zelfs buiten de auto kan horen lachen?
• Wij advies gevraagd hebben bij de Taveerne waar we het best heen konden?
• Wij verwezen werden naar PleXat?
• Dat daar de jonge jeugd van de Lutte kwam?
• Of misschien de jongens jeugd?
• Er in ieder geval plek zat was in PleXat?
• Ze daar kippenpootjes zonder poot verkopen?
• Ze die vrijdag niet hadden?
• Ze ook bitterballen op de kaart hadden staan?
• Ze die vrijdagavond ook niet hadden?
• Ze gelukkig wel bittergarnituur hadden?
• Ze ook een kaasworst plank hadden?
• En volgens het menu ook papegaai Willem?
• Die helaas al opgegeten was?

• De jonge(ns) jeugd van de Lutte zat te kijken naar Twente- Heracles?
• Wij een stiekeme Heracles supporter in ons team hebben?
• Wij desondanks zonder kleerscheuren het café uit mochten?
• Het op de terugweg steeds kouder werd?
• Dit kwam omdat het door het niet te snel rijden steeds later in de nacht werd?
• Dit geen vrouwelijke logica is?
• Wij vast meer lol hebben gehad dan het team van Lutheria?
• Wij in verband met de privacy gevoelige informatie geen namen zullen vermelden bij dit stukje?

Webton probeerde wel de tweede bal in de verre hoek (positie 1) te spelen, maar daar hadden we op getraind – gewaarschuwd door Devoc. Daarmee leken ze door hun arsenaal mogelijkheden heen te zijn. Ze haalden nog wel de 10 punten, maar daar was ook alles mee gezegd.

De meeste volleyballers kunnen nu wel raden wat er ging gebeuren: de tweede set was spannender. Althans, als je de stand volgde. Want ja, dames, je moet wel blijven volleyballen! Gelukkig heeft Dames 3 in hun bagage (“ik ga op vakantie competitie spelen en neem mee“) dit jaar ook wat mentale weerbaarheid gestoken. Op dit soort momenten komt dat dan wel van pas. Mooi volleybal? Niet noodzakerlijkerwijs, maar wel winst. Gewoon even doordrukken in plaats van in de stress schieten.

Maar, punt is duidelijk: er moet wel gevolleybald worden. De eerste set was misschien ook niet helemaal representatief voor wat Webton kan. Dus. 3-7 achter. Is de boodschap nu nog niet doorgekomen? Gelukkig hoefde er geen time-out aan te pas te komen, want opeens hadden de dames de weg weer gevonden (citaat Loesje: “Ga je mee verdwalen, ik weet de weg“). De rest van de set wist Webton nog 9 punten te halen, terwijl wij er 22 binnensleepten.

Tijd dus om de boel af te maken. Een tactische zet toepassen (plaatsje terugdraaien zodat Judith met serveren begon) en vol er in knallen. Is dat ‘aardig’ tegenover de tegenstander. Nee – daar kunnen we kort over zijn. 12 maal goed en moeilijk serveren, uiteindelijk gevolgd door rallyverlies: 11-1. Set kapot geserveerd. Aan de andere kant: 4-0 winst is waar we voor gaan. Tegen Devoc was een erg leuke pot en deze wedstrijd had dat niet in zich. De bitterballen slash bittergarnituur, groene theetjes en biertjes waren dus wel verdiend.

De volgende wedstrijd, na een weekje rust, wordt er wel weer eentje van formaat: uit tegen het goed spelende Lutheria. De enige wedstrijd die verloren werd (met 2-3), en alles meerekenend staan ze momenteel op 3 punten achterstand. Alles in huis dus om er een mooie pot volleybal van te maken! Kunnen we het tijdsrecord breken en langer dan 1:55 over 4 sets doen? Wie weet…

Neemt niet weg dat twee van de drie gewonnen sets door Rick verdeeld werden en de verloren set door Robbie. Nu is het niet zo dat wij – de rest van de veldvulling – een bepaalde voorkeur hebben en zodoende invloed uitoefenen op de resultaten van deze onderlinge strijd. In tegendeel. Ongeacht wie er aan het net staat (of daar naar toe loopt) om iets intelligents te gaan doen met de tweede bal, zijn wij in staat de meest beroerde bal ongeveer in de richting van dat net, mogelijkerwijs over de gehele breedte, te ketsen. Soms wordt dit ook wel “passen” genoemd, maar vaak is dat werkelijk een ongepaste term voor wat wij produceren.

Toch moet gezegd worden dat we afgelopen wedstrijd de titanen strijd niet al te zeer gefrustreerd hebben. Ik denk dat we toch wel kunnen stellen dat we een redelijk niveau haalden. Normaal gezien zou je dan verwachten dat dat resulteert in een overtuigende overwinnen. Vergeet echter niet dat er na de set-up – de kwaliteit daarvan staat absoluut buiten kijf en is ook geen punt van discussie hier – ook nog een aanval moet komen. En dan niet alleen een schijnaanval zoals wij meestal op midden doen (waarbij we zo nu en dan per ongeluk ook nog een bal raken), maar ook een echte aanval. Die bal moet dan over het net, langs of via het blok en – als het blok niet geraakt wordt – ook nog eens binnen de 9×9. Mocht dat lukken, dan kan het zo zijn dat de bal door de tegenpartij verdedigd wordt. Zij proberen dan uiteraard hetzelfde riedeltje af te spelen als wij hebben gedaan (pass, set-up, aanval) en leggen dan met name de nadruk op het ‘via het blok slaan’. Webton bleek daar een talent voor te hebben. Wij lieten ons daardoor net iets te vaak in de luren leggen. Ons blok werd gaandeweg de wedstrijd wel beter, waarbij de stijgende lijn zelfs iets voorbij het maximum doorschoot: De buitenaanvaller van de tegenpartij werd afgeblokt door – van rechts naar links – Peter, Roel en ondergetekende (mid-spelend), waar de rol van mij zich beperkte tot: “nou ja, dan sluit ik ook maar aan….”

Ingredienten te over dus voor een rommelig geheel, mede door de krappe zaal, met direct naast ons ook een wedstrijd. Maar waar hebben we het allemaal over? Uiteindelijk wisten we alleen in de derde set de chaos niet de baas te worden, maar waren we toch aan het eind altijd de sterkere. Ja, de eerste set erg nipt, maar toch. En dat doen we feitelijk al het hele seizoen. Voornamelijk winnen, maar ook steeds wat punten inleveren. Daarmee bevinden we ons in een niemandsland in de ranglijst. Volley’68 is buiten bereik, maar door het 3-1 verlies van Krekkers (tegen VVA) hebben we een marge van 11 punten op de eerstvolgende in de lijst. Dat kan 10 punten worden, maar minder niet. De P komt in zicht.

En dus wordt er na de wedstrijd rustig een biertje of wat gedronken, een huis verhandeld, een bitterballetje gehapt – dat soort dingen. Gezelligheid troef dus. Oh ja, en als het goed is hebben we dit keer de spelers kaarten wel mee naar huis genomen. Heeft iemand trouwens nog wat volleyballen van ons?

Richard

Om 19:00 in Markelo spelen… De tegenstander orkestreert de wedstrijd dan – althans het begin. Markel-Up bezet de 4e plek in de ranglijst en staat daarmee op slechts 14 punten achter ons. Dat klinkt natuurlijk wat sarcastisch, maar wij snappen het eigenlijk ook niet zo goed en het betekent ook dat de Markeloërs met regelmaat punten pakken en dat bleek niet zonder reden. Oké, we hebben het excuus van het tijdstip, maar we lieten ons toch ook wel in een hoek drukken en in de luren leggen. We kregen de eerste set geen vat op de serve en grossierden mede daardoor in eigen fouten. Het leek er wel even op dat we het tij op tijd hadden kunnen keren toen we uiteindelijk met een lichte voorsprong op het einde van de set afstevenden. De 23-21 voorsprong bleek echter niet genoeg – onze slordigheden in acht nemend – en de set ging met 27-25 naar de thuisploeg.

De tweede set begon met een sterke serve serie, ondersteund door een stevige blokkering. De grote voorsprong werd aanvankelijk wel weer voor een groot gedeelte gedicht, maar De Kater was warm geworden, verslapte niet en haalde uiteindelijk met een erg ruime 25-13 de set binnen. Ook in de derde set was De Kater duidelijk de sterkere partij. Ook al ontbrak er nu een serve serie, en was er nooit een fase dat we echt loskwamen uit de hete adem van Markel-Up, het overwicht lag toch steeds aan onze kant. Aan het eind konden we dan ook doordrukken naar een schijnbaar ruime overwinning: 25-18.

Dit was de revanche van Rick op Robbie: vorige wedstrijd had Robbie nog gewonnen, ditmaal waren de twee gewonnen sets verdeeld door Rick, terwijl Robbie in de verloren set de spelverdeling voor zijn rekening had genomen. Om de zaak niet al teveel uit balans te brengen leek het een goed idee om de vierde set met Robbie op spel te winnen. Aanvankelijk leek dat ook redelijk makkelijk te lukken. Makkelijker dan de voorgaande set. Het was echter toch niet helemaal zo dat de thuisploeg opgegeven had. Aan het einde kwamen ze nog sterk opzetten, terwijl al bijna in de kantine zaten de overwinning te vieren. We moesten voor de laatste punten dus toch nog even aan de bak en de concentratie vasthouden. Markel-Up kwam nog tot 21 punten, maar toen was de 3-1 voor ons winst toch echt een feit.

Conclusie is dat beide spelverdelers zo hun eigen potjes winnen en verliezen en dat wij misschien wel op vrijdag zouden willen spelen, maar niet om 19:00. Dat is echt te vroeg… Het enige voordeel was dat we voldoende tijd had voor een biertje en nog redelijk op tijd thuis konden zijn ook. Of zelfs nog tijd hebben voor een gezellige verjaardag.